En dinsdag is het zover,dan krijg ik mijn eerste reconstructie.

Spannend is het zeker en ik ga er nu tegenop zien, want de ingreep blijft toch heftig.

Ik denk dat ik voorlopig niet achter de pc kan zitten, maar ik wacht wel af, hoe ik me volgende week voel.

Waarschijnlijk lig ik een week in het ziekenhuis.

Inmiddels heb ik Isobel ook al in mijn armen gehouden.

Wat een heerlijk gevoel is dat, zo’n klein wurmpje vast te houden, wat is Annemoon dan al weer groot, die is ook al weer 6 jaar nu.

Ik wens iedereen een fijne

Dit verwoord alles wat ik nu voel.

*************************************************************************************************

Verder wens ik iedereen....

************************************************************************************************

Ik  kan sinds afgelopen maandag zeggen  dat de pijn steeds minder wordt en dat is  voor mij een openbaring.

De pijn heeft 1½  jaar geduurd en wist bijna  niet eens  meer  wat het was om zonder te lopen.

Af en toe  nog wat felle steken, maar ook de frequentie daarvan wordt wat minder.

Ik kan nog moeilijk naar mezelf kijken, maar dat is wennen denk ik, alhoewel....wennen  is niet het goede woord.

Iets essentieels is weg  en dat komt nooit meer terug, hopelijk op een andere manier, maar dat is  ook nog de vraag of het kan.

Zelf  ben ik blij, dat ik nu eens  iets positiefs  kan schrijven, de zon gaat ook weer een beetje schijnen, ook in mijn hart.

Ook  heb ik een nieuwe  gekocht, want ik wilde stuurbekrachtging, mijn schouders zijn ook niet meer wat het geweest is...en de kleur is lavendel.

Annemoon zit nu een paar maanden op dansles en wat heeft ze er een plezier in  en ze kan het nog  goed ook, als ik dat kleine vrouwtje niet om me heen had,  dan was alles toch een stuk zwaarder geweest, zo'n meidje beurt je op en laat en liet af en toe mijn sores vergeten.

Ook  heb ik nu weer meer zin om achter de  te zitten.

Ik zit tegenwoordig ook op Hyves, erg leuk om te doen...

Hier is mijn link:

http://conchita47.hyves.nl/#

 

 

 

Droomster.

Lieve Jeannette, bedankt dat ik dit mocht gebruiken.

 

 

Even een kleine update,  het is  nu bijna 4 weken geleden dat ik ben geopereerd en het is en was verschrikkelijk.

Ik heb ontzettend veel pijn gehad en gelukkig is dat nu wat aan het afzwakken, maar het voelt nog net of  ze op mijn ribben hebben gestampt.

Ik ben zo erg geschrokken  toen ik moest kijken en heb veel gehuild, nu kan ik kijken, maar met een "bloedend" hart.

Ik moet 2 keer per week nog naar het ziekenhuis, om wondvocht te laten verwijderen, de prikken voel ik gelukkig niet, doordat de huid doof is, een geluk bij een ongeluk.

Ook heb ik in mei al een afspraak met een plastisch chirurg in Groningen, want de wachttijden voor de reconstructie  zijn erg lang en dan kan ik maar beter op de wachtlijst staan.

Maar.....mijn arts  zei me van de week ook, dat het kan zijn dat geen plastisch chirurg er aan begint, omdat mijn huid door de bestralingen zo slecht is geworden, dus was even een domper, maar ik zal wel afwachten wat  de arts in Groningen zegt.

De grootste steun heb ik nog steeds van Angelique, Evert en natuurlijk mijn Annemoontje.

Het mooie  weer komt er aan  en probeer daar maar kracht uit te halen.

Ik hoorde  van de week dat mijn lieve chatvriendin Els in het ziekenhuis met een hart stilstand ligt, lieve Els  ik denk aan je en ik hoop dat ik je snel weer kan spreken.

 Ook heb ik vorige week een nieuwe auto gekocht, ik had nog geen stuurbekrachtging en dat heb ik wel nodig, want de schouders willen  ook niet meer zo best.

Even  dit nog, ik krijg  van sommige mensen  lieve plaatjes en wensen  in mijn gastenboek, maar wat me opvalt is, dat er weinig mensen zijn  die de space lezen, dat vind ik jammer.

 

Ik wens iedereen  ook fijne paasdagen.

 

 

En 12 maart is het zo ver, ik moet afscheid van mijn borsten nemen.

De pijn is  niet meer uit te houden en er kan niets meer aan gedaan worden.

In het gunstigste geval, kan er over een jaar een reconstructie plaats vinden.

Als ik nu eerst maar eens van die pijn af ben, sinds oktober 2005, ben ik nog niet zonder pijn geweest.

Een triest afscheid dus.

Ja zo werden we deze dagen genoemd en we droegen allemaal een badge met onze naam er op.

Ook kreeg iedereen nog een cadaeaubon, waar ik een foto van heb gemaakt, want die moesten we natuurlijk weer inleveren in de winkel.

.

Angelique en Evert nogmaals bedankt.

Intussen heeft Annemoon op 6 februari, haar 5e verjaardag haar pols gebroken, ze heeft nu paars gips en ze gaat er heel goed mee om, ze heeft er ook geen pijn aan gelukkig.

Met het oedeem in de borsten gaat het helemaal niet goed, er is te laat begonnen met de therapie en nu is het fibrose geworden, dit is een verharding van het littekenweefsel en dat gaat nooit meer over, het is nog erg pijnlijk ook.

Dus  ik ben afgelopen maandag naar de chirurg geweest en heb hem verteld dat ik zo niet verder kan en ze er af wil hebben. zo wil ik mijn verdere leven niet doorgaan.

Ik hoop dat iedereen gisteren heel leuke Valentijnsdag heeft gehad.

Alvast een

 iedereen.

Conchita

Het is al weer even geleden dat ik hier wat heb geschreven, dus vandaag op eerste Kerstdag misschien 

                  goed moment om dat te doen.  Het oedeem wil maar niet weg en nu ben ik in behandeling in de oedeemkliniek in Drachten.

                  Ik hoop echt dat ze daar resultaat zullen boeken, want anders rest mij nog maar één ding......ik blijf niet de rest van mijn

                  leven met pijnlijke borsten lopen. Ook ben ik in het Behouden Huys in Haren, waar verschillende therapiën worden

                  gegeven, speciaal gericht op kankerpatiënten en familie/partners.

                  In januari begin ik ook daar met lichamelijke oefeningen, want mijn lijf zit na een jaar weinig doen, helemaal vast.

                  Groepsgesprekken ga ik daar ook volgen en kijk er naar uit, dat is wat ik vanaf het begin van de ziekte heb gewild.

                  Sinds mijn space heb ik veel lieve mensen leren kennen en sommige heb ik al in levende lijve gezien.

                  Verder verloopt mijn leven soms als een roes, ik pas nog veel op Annemoon, het is vermoeiend, maar heerlijk om te doen.

                  Ze leidt me af van de sores en ze weet in mijn flat de weg, ze kan erg veel alleen en als je haar achter de pc ziet zitten...

                  Angelique krijgt het steeds drukker met haar Pink Ribbon sieraden, hier de link nog even:

                  http://www.kleurenkaart.nl/pinkribbon.html

                  Mijn haar groeit hard nu en het worden echt krullen, dat is het enige goede wat uit de chemo is voortgekomen.

                  Ik weet ook wel dat je na een jaar je eigen haar weer terug krijgt, maar voorlopig heb ik het en verfen doe ik het ook

                  niet meer, ik ben nu aan dat grijze haar gewend.

                  En Nick kwam zaterdag met een afwasmachine aan, wat een genot, geen volle aanrecht meer.

                  We houden het met deze dagen rustig, alleen morgen komt Angelique en mijn nichtje en aanhang natuurlijk.

                  Ik wens iedereen gezonde en fijne feestdagen.       

Dit kerststerretje
schijnt helder en klaar
dat het de weg mag leiden
naar een gelukkig nieuwjaar